برنامه با خوش آمد،  پیام دکتر اسماعیل خویی بمناسبت روز جهانی زن  و سروده ایشان بنام” زن “آغاز شد و سپس خانم .ثریا فلاح اولین سخنران برنامه معرفی گردید.

“خانم فلاح پژوهشگر و فعال اجتماعی در زمینه مسایل حقوق بشر در ایران خصوصا حقوق اقلیت ها است. ایشان از بنیانگزاران سازمان جهانی زنان برای زندگی  و جامعه حقوق بشر ایران- جنوب کالیفرنیا است و ریاست سازمان جهانی زنان برای زندگی را بعهده دارد.ثریا فارغ التحصیل رشته کارشناسی ارشد حقوق بین الملل است و اکنون معاون برنامه ریزی انجمن سازمان ملل متحد آمریکا در سان فرناندو است. او بیشترین فعالیت هایش را به تفحص در زمینه حقوق بشرایران اختصاص داده و با کمپین یک میلیون امضا از زمان آغاز همکاری داشته است و برای اولین بار پیام کمپین را به کمیسیون مقام زن سازمان ملل برده است. حاصل کار و تحقیقات ثریا انتشار چند کتاب و چندین مقاله به زبان های فارسی، کردی و انگلیسی است. ایشان ریاست قلم کردی را در سازمان جهانی قلم-شاخه امریکا را نیز بعهده دارند. “

خانم فلاح درباره تاریخچه روز جهانی زن در جهان و اقدامات سازمان ملل  متحد را درامحای تبعیض جنسیتی صحبت کردند و  برنامه ها و اسناد تهیه شده بوسیله  این سازمان و اهداف آن را توضیح دادند. به اجلاس های بر گزارشده پکن به علاوه 5 و پکن به علاوه 10 و دست آوردهای آن اشاره کردندو اضافه کردند که در حال حاضر اجلاس پکن به علاوه15   که از  تاریخ  پنجم مارس شروع شده و تا یازده مارس ادامه خواهد داشت در نیویورک در  حال اجرا است.ایشان در پایان از مسایل زنان و جنبش زنان ایران و پویایی آن سخن گفتند و با نشان دادن تصاویر گردهم آیی های زنان سخنانشان را یه پایان رساندند.

پس از سخنان خانم ثریا فلاح ویدیویی در باره جنبش زنان ایران * نمایش داده شد و سپس خانم فرشته قاضی معرفی گردید.

“خانم قاضی فرزند انقلاب است. او روزنامه نگار  و فعال حقوق بشر است و اولین   خبرنگار زنی است که تابوی حضور دراستادیوم  ورزشی را شکست.او از سال 1378  در حوزه سیاسی شروع به کار کرد و بعلت اعتراض به قتل زهرا کاظمی و فعالیت برای جلوگیری حکم اعدام افسانه نوروزی ،کبری رحمان پور، شهلا جاهد، اکرم قویدل، دلارا دارابی وکودکان محکوم به اعدام  متهم به توهین به مقدسات اسلام شد. او درآبان 1383 در رابطه با پرونده های اینترنتی دستگیرشد و 40 روز را تحت بازجویی و شکنجه گذراند. او شرح شکنجه دوران بازجویی و زندان خودرا پس از آزادی منتشر کرد و دگر بارتحت بازخواست و پیگرد قرار گرفت.

خانم قاضی 2 سال پیش با مشکلات فراوان  از  ایران خارج شد و مدت 2ماه است که در امریکا زندگی میکند.”

خانم قاضی ابتدا در مورد قوانین ضد زن قانون اساسی ایران ومبارزات زنان برای  تغیر قوانین سخن گفت و سپس مشاهدات عینی خود را  در مورد تبعیض جنسیتی توصیف کرد .

ایشان برای حضار تشریح کرد که چگونه  زنان در محل کار ،  دانشگاه ،  مدرسه ، خانه و … بطرز شدیدی از نظر جنسیتی مورد تبعیض قرار می گیرند.  خانم قاضی تحقیر شدید زنان را در جامعه مردسالار ایران بخوبی به تصویر  کشید و بشدت  حاضران را تحت تاثیر قرار داد.

پس از سخنان خانم قاضی نما آهنگ “آزادی ” به نمایش گذاشته شد و سپس آخرین سخنران برنامه خانم پرتو نوری علا معرفی گردید.

“خانم پرتو نوری علا شاعر ، نویسنده  ،فعال حقوق زنان   وحامی مادران عزادار در ایران است . او از نسل شاعران پیشروی دهه‌ی ۵۰ است. در نوجوانی با نویسنده وشاعر معاصرمحمد علی سپانلو ازدواج کرد.او در رشته های  فلسفه و روانشناسی تحصیل کرد و همچنین فوق لیسانس مدیریت خدمات اجتماعی را به پایان رساند. در دانشکده هنرهای زیبا، فلسفه درس داد و طی پروسه انقلاب فرهنگی جمهوری اسلامی پاک سازی شد . او در سال 1986 از همسرش جدا شد و با دو فرزندش به آمریکا آمد.او ضمن استخدام در دادگاه عالی منطقه لس آنجلس در زمینه مورد علاقه اش هنرو ادبیات و مسایل زنان فعال است. از پرتو نوری علا تاکنون چهار کتاب شعر به نام «سهمی از سالها» , «از چشم باد» , «زمینم دیگر شد»و «سلسله بر دست در برج اقبال» منتشر شده‌است. اخیراً نیز برگزیده‌ای از اشعار او به نام «چهار رویش» به دو زبان فارسی و انگلیسی ، توسط انتشارات سندباد  منتشر شد. بخشی از این کتاب به معرفی و نقد اشعار پرتو ، توسط سایر منتقدین اختصاص داده شده‌است.پرتو نوری علا از دهه ۱۹۷۰نقد ادبی و هنری نوشته‌است و از طرف نشر باران در سوئد به عنوان یکی از دو منتقد برگزیده سال ۱۹۹۴انتخاب شد . کتاب «دو نقد» و «هنر و آگاهی» که حاوی نقدهای ادبی، تئاتر و سینماست در سال ۲۰۰۷ به چاپ سوم رسید. نمایشنامه «فردای میهن» و مجموعه داستان «مثل من» نیز از آخرین آثار منتشر شدهٔ اوست”

پس از معرفی ،خانم پرتو نوری علا  در مورد “تبعیض جنسیتی یا سلب حقوق مردسالار” صحبت کردند که   خلاصه آن به قلم خودشان   در زیر می آید.

برخی از مردان ایرانی معتقدند که تمام هدف زنان فمینیست سلب حقوق ِ ما مردان  است. حقوقی که مردها برای قرون متمادی صاحب آن بوده اند و در کتاب آسمانی و دستورات پیامبر آمده است. این دسته از مردان مذهبی می گویند اگر مردان  اجازه دارند که همسران و صیغه های متعدد داشته باشند، اگر حق دارند که همسر خود را یکطرفه طلاق بدهند، اگر حق دارند پس از طلاق، فرزندان هفت سال به بالا را از مادر بگیرند، اگرسهم بَری از ارث والدین یا وصول دیه مردان دو برابر زنان است، اگر شهادت یک مرد در دادگاه برابر با شهادت دو زن است، اگر در صورت خطای زن، شوهر، پدر، برادر می توانند برای زدودن لکه ننگ از خانواده دست به قتل ناموسی زن بزنند و و و …. حتما دلیلی در کار بوده است.

جالب توجه است اگر مردان مذهبی (و حتی برخی زنان مذهبی)، یا مردان عامی این راه و روش مردسالار را حقوق مردان می خوانند، بسیاری از مردان غیرمذهبی و حتی تحصیل کرده و روشنفکر نیز بی آن که رسماً این روش را حق مرد بخوانند، در مورد لزوم از مواهب حقوق مردسالار به راحتی استفاده می کنند. مراجعه به همین یکصد سال اخیر ایران، که آغاز نهضت های آزادیخواهی و برابری طلبی و مساوات در ایران بود، نشان می دهد که مردان همچنان از این حقوق مردسالار علیه زنان بهره برده و با آن که بسیاری از موارد قانون اساسی ایران مطابق قوانین حقوق بشر (مثل الغاء ارباب و رعیتی، لغو برده داری، امکان رأی برای تمام مردان، آزادی تحصیل و شغل و کسب درآمد) مردان را همطراز قرار داد اما زنان را همچنان به عنوان موجود دست دوم در نظر گرفت.متأسفانه در سی سال اخیر و با پا گرفتن رژیم اسلامی و زنده کردن متحجرترین قوانین ضد زن، حقوقی که مردان رسماً و آشکارا یا در خفا از آن استفاده می کنند، تقویت نیز شد و اگر بطور اجتماعی قبح و زشتی داشت در سایه رژیم اسلامی بصورت حقوق حقه مردان نیز اعلام شد.

پرتو نوری علا در ادامه سخنانش از لوایح تبعیض آمیز جنسیتی یاد کرد که مردان رژیم اسلامی می کوشند آنان را به نفع مردان بصورت قانونی درآورند. بویژه لایحه حمایت خانواده. او در این رابطه گفت که یکبار این لایحه که در حقیقت لایحه خیانت به خانواده است در 1386 توسط دولت وقت به مجلس ارائه شد، اما در برابر اعتراض شدید و پی گیر مدافعان حقوق زنان و حقوق مدنی و.. مجلس تصویب آن لایحه را متوقف کرد. اما در فضای متشنج کنونی که اکثریت مردم صرفاً به مسایل سیاسی توجه کرده اند، ناگهان کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس شورای اسلامی بی سر و صدا، مواد 23 و 25 همان لایحه را به تصویب رساند. طبق ماده 23 مردان می توانند بدون اطلاع، همسر یا همسران دیگری اختیار کنند و ماده 25 مربوط به موضوع مهریه زن است. قبلاً زنی که مهریه خود را طلب می کرد باید بابت آن مالیات می پرداخت، حالا مالیات را حذف کرده به جایش دریافت مهریه را به متعارف و غیرمتعارف ، بدون هیچ تعریف مشخص موکول کرده اند.

پرتو برای شکافتن روش های (مردسالار)ی که مردان از آن ها به عنوان حقوقی یاد می کنند که زنان فمینیست در صدد سلب آنها از مردان هستند، به دل تاریخ مراجعه می کند. به زمان های گذشته، قبل از پیدایش مذ اهب تک خدایی برمی گردد و به دورانی از تاریخ بشر می رسد که حدوداً مقارن دوره کشاورزی و اسکان بشر است. دوره ای که همزمان با شناخت نقش مرد در تولید مثل است. دورانی که مرد برای شناخت فرزندانش تک همسری را برای زن ابداع می کند و از تمام عواملی که روزگاری موجب برتری زنان بود علیه آنان استفاده می کنند. ظهور مذاهب تک خدایی بویژه مذاهب ابراهیمی این تفکر رایج در جوامع را بصورت مشروعیت الهی درمی آورد. او برای نشان دادن تفکر مردسالار در تاریخ ایران، شعر اوحدی مراغه ای را به عنوان نمونه می آورد

شعر اوحدی مراغه ای نمونه ای از فرهنگ پدرسالار

زن مستوره شمع خانه بود /         زن شوخ آفت زمانه بود

زن ناپارسا شکنج دل است /        زود دفن اش کن که رنج دل است

رخ نپوشد کفن بپوشانش  /     زن چو خامی کند بجوشانش /

زن چو بیرون رود بزن سختش  /  خود نمایی کند بکن رختش

کاغذ او کفن، دواتش گور         بس بود گر کند به دانش زور  /

گر کند سرکشی هلاکش کن  /     آب رخ می برد به خاکش کن

در پایان پرتو نوری علا از مراحل برابری زن و مرد در غرب یاد می کند و انقلاب صنعتی در غرب، ظهور مدرنیته، رشد تکنولوژی، و نگاه مدرنی که انسان به خود می افکند، رشد و گسترش افکار آزادیخواهی و مساوات طلبی، لغو برده داری، رشد بورژازی، احترام به شأن آدمی، جدایی مذهب از حکومت و…. را عواملی می داند که راه برابری زن و مرد را هموار کردند. بنابراین به پا خواستن زنان برای داشتن حقوق برابر یا رفع قوانین تبعیض آمیز علیه زنان، به معنای گرفتن حقی از مرد نیست. آن چه مردان آن را حق خوانده اند، از بنیاد رفتاری بوده که به کمک زور، نیازهای مالی زن به مرد، باورهای سنتی، در جامعه رواج داده شده و مذهب آن را تقویت کرده است. به همین دلیل یکی از راه های حذف حقوق مردسالار جدایی دین از حکومت و قانون اساسی است. قانون اساسی باید بر اصول زمینی که بر حسب نیازهای انسان عصر حاضر تدوین می شوند و قابل تغییر و حک و اصلاح و حتی حذف اند، پی ریزی شده باشد.

در پایان پرتو نوری علا، شعر معروف خود “انسانم من” را که از دو دیدگاه؛ نگاه مردسالار و نگاه زن بیان می شود را قرائت کرد.

برنامه با پیام حمایت خانم دکترنوال السعداوی وبخش سوال و جواب که  حاضران به طور فعال در آن  شرکت کردند به پایان رسید.

10 مارس 2010

هشتم ماه مارس امسال برای جنبش زنان ایران  از اهمیت ویژه ای بر خوردار است زیرا که زنان ایران  در سالی که گذشت به جهانیان نشان دادند که پیشتار مبارزه برای  آزادی و دموکراسی اند ودر این راه حتی از جان خود  نیز دریغ  ندارند. فیلم ها ، عکس ها و گزارش ها توانایی بی نظیر زنان وهمپایی زنان با مردان را به نمایش جهانیان گذاشت و  به آنان نمایاند که زنان امروز ایران  تحت واپس گرا ترین نوع حکومت و واپس گرا ترین قوانین،بی عمل نمانده اند و با پویایی تمام  به جلو رفته اند. زنان با هوشیاری تمام کوشیده اند تا با استفاده  از راه های مختلف، امکان مبارزه با قوانین زن ستیز را فراهم آورند. فعالیت مستمر زنان در زمینه های اقتصادی ، اجتماعی  آموزشی،  هنری و … موفقیت های بسیاری  برای زنان درپی داشته که نشان دهنده تلاش خستگی ناپذیر آنان است .

از اولین  بزرگداشت هشت مارس در ایران که  در سال 1300 به همت ” جمعیت پیک سعادت نسوان در رشت برگزار شد سالیان دراز میگدرد. زنان در تمامی این سالها روز جهانی زن را چه در خفا و یا علنی برگزار کرده اند و هیچگاه از  سدهایی که به کّرات بوسیله حاکمان وقت  در سر راهشان قرار گرفته نهراسیده اند.

ازسالهای   1384-85  ضرب و شتم زنان در روز جهانی زن با شدت بیشتری به وقوع پیوست . در سال  1384″سيمين بهبهاني”، شعر بانوی ایران نیز به همراه زنان کنشگرجنبش بوسیله ماموران انتظامي مورد ضرب وشتم قرار گرفت.  در سال1385 سی وسه نفر از زنان فعال جنبش زنان در هفته قبل از هشتم مارس دستگيرشدند تا از بزرگداشت روزجهانی در این سال جلو گیری به عمل آید. اما زنان آزاديخواه و برابری طلب در روز هشتم مارس این سال در مقابل مجلس شوراي اسلامي دست به تظاهرات زدند و به رژیم نشان دادند که از دستگیر شدن هراس  ندارند. در این روز تظاهرات مسالمت آمیز آنان توسط نیروهای انتظامی  و امنیتی دگر بار  به خشونت کشیده شد وبسیاری دستگیرشدند.

به خشونت کشیده شدن گردهم آیی های سالهای  84-85 زنان کنشگر جنبش زنان را به راه کاری دیگر رهنمون شد ونطفه کمپین یک میلیون امضا از همین جا بسته شد و تغییر برای برابری ازطریق تلاش برای تغییر قوانین تبعیض آمیز آغاز گردید.

در هشتم مارس 1386 وبحبوحه فعالیتهای کمپین یک میلیون امضا، فعالیتهای زنان از عرصه عمومی به عرصه خصوصی وارد گردید و بسیاری از بزرگداشت های روز جهانی زن در خانه ها برگزار گردید .هرچند که بعضی از این مراسم  بزرگداشت ها از گزند نیروهای امنیتی مصون نماند اما به دلیل گستردگی و دامنه وسیع این بزرگداشت ها،  بار دیگر زنان ایران توانستند پیام همبستگی  خود را بگوش زنان جهان برسانند و از آنان یاری بطلبند.

بزرگداشت روز جهانی زن در  سال 1387 گسترده تر از سالهای پبش نه تنها در تهران بلکه در بسیاری از شهر های ایران برگزار شد. با فعالیت پی گیر و مستمر کمپین یک میلیون امضا تعداد کنشگران جنبش زنان فزونی یافت و نیروهای جوان به کمپین جلب شدند وهمین خود باعث گستردگی گرامیداشت روز جهانی زن در سراسر ایران گردید. فعالیت دوسال کمپین همچنین توانست نگاه جهان  وجهانیان را بخود معطوف دارد بطوریکه درسال 1387 جایزه جهانی سیمون دوبوار به کمپبن تعلق گرفت . خانم سیمین بهبهانی به نمایندگی از کمپین به پاریس رفت و این جایزه رادریافت کرد .

سال 1388که ما به پایانش نزدیک میشویم برای زنان ایران  سالی متفاوت با سالهای پیشین بود .در این سال جنبش آزادی و دموکراسی خواهانه مردم ایران بصورت جنبش سبزبه نقطه اوج خود رسید وزنان  با همراهی با این جنبش توانستنذ خواستهای خود را گسترده تر مطرح کنند. با در نظر گرفتن اینکه خواسته های زنان،بخشی از مطالبات جنبش سبز را در بر می گرفته ، مبارزات زنان در سالهای پیشین توانست تاثیر بسزایی دربه اوج رساندن این جنبش داشته باشد. . شرکت بیشمار کنشگران جنبش زنان در صف مقدم مبارزات جنبش سبز توانست زنان قشر های  مختلف جامعه را به این جنبش جلب کند و به قدرت جنبش بیافزاید. اوج گیری مبارزات مردم ایران و مبارزات زنان در جنبش سبز توجه جهانیان را بشدت جلب کرد ، بطوریکه  تعدادی چند از سازمان ها و نهاد های معتبربین المللی  جایزه هایی را به فعالان جنبش زنان اختصاص دادند. بطور مثال شادی صدر، فعال حقوق زنان و وکیل دادگستری بعنوان  یکی از” زنان شجاع” سال ۲۰۱۰ میلادی معرفی شد وبرنده جایزه ویژه ای شد که وزارت امور خارجه آمریکا سالانه به ده زن در سراسر دنیا، اعطا می کند. همچنین شادی صدر در ماه اکتبر سال ۲۰۰۹ میلادی جایزه “لاله حقوق بشر” هلند و در ماه سپتامبر ۲۰۰۹ جایزه لخ والسا را دریافت کرد.

گسترش  و اوج گرفتن مبارزات دموکراسی خواهانه  مردم  ایران بهمراهی زنان غیور در صف اول آن  و توجه شایان جهانیان به آن ،رژیم اسلامی را به شدت به وحشت انداخت. رژیم، بحران در سیستم حکومتی  وفروپاشی را در پیش رو احساس کرد و از این رو وحشیانه به شدت سرکوب افزود. حال پس از گذشت 9 ماه ازاوج گرفتن مبارزات مردمان ایران تعداد زیادی از فعالان جنبش زنان، جنبش سبز، جنبش دانشجویی، جنبش کارگری  و فعالان مدنی و سیاسی دستگیر شده و در زندان در شرایط بسیار سختی بسر می برند. رژیم از اعمال  شدید ترین خشونت های روانی و جسمانی، شکنجه و تجاوز ابایی ندارد وتلاش بر آن دارد تا رهپویان آزادی و دموکراسی ایران را به توبه  و اعترافات دروغین وادارد. هم چنین در این شرایط که بسیاری از زنان فعال  جنبش زنان  در زندان ها بسر میبرند رژیم  لایحه حمایت خانواده و بند مربوط به حق اختیار همسر را از سوی مردان به تصویب رسانده تا دامنه تبعیض علیه زنان را گسترده تر گرداند.

امسال در آستانه هشت مارس زنان  ایران در شرایط حساسی قرار دارند و نیار فراوان به یاری و همبستگی  همه زنان آزادی خواه و برابری طلب  سراسر جهان دارند و هشت مارس  فرصت خوبی است برای زنان دنیا تا ضمن تجدید همبستگی  به یاری  با خواهران ايرانيشان و دیگر مدافعان حقوق برابراعم از زن ومرد بپردارند.

پبش به سوی آزادی و برابری  و دنیایی بدون تبعیض

شهلا عبقری 2010

تجاوز جنسی حکومتی چیز جدیدی در این رژیم نیست فقط اکنون سعی در مخفی شدن در پشت اسم اسلام را دارد ،یکی از شاگردان من در سال ۱۳۶۰ بخاطر تجاوز به خواهرش دستگیرو به اوین منتقل شد و همان روز آزاد و به عنوان پاسبان همان زندان شروع به کار کرد و این یک امر عادی در این رژیم میباشد .در ان هنگام که این شایعات دهان به دهان میگشت ،ایت اله منتظری یک گروه را برای تحقیق به آنجا فرستاد ،که ان گروه ان موارد را تأیید کرد که زندانبانهای مرد که بیشتر مانند همان دانش آموز روانی من بودند به طور مرتب به دختران و زنان تجاوز میکنند که حتا نام یکی از آنها همیشه داماد بود .آزار و ازیتهای کهریزک که به ابو قریب ایران معروف شد ,فقط به این خاطر علنی شد که محسن روح روح‌الامینی پسر یکی از اصولگرایان در ان زیر شکنجه کشته شد .در پی این اتفاق رژیم مجبور به بستن این زندان شد و آیت اله کروبی با نوشتن نامه‌ای خواستار رسیدگی به ادعای تجاوز جنسی در زندانها شد و شاید شما فکر کنید که بعد از این اتفاق رژیم این کار را پایان دهد ولی شاهدان و قربانیان این تجاوزات هنوز اینهارا گزارش میدهند .بطور مثال چندی پیش رژیم مادران داغدار را دستگیر کرد که برای سوگواری و همدردی هر هفته دور هم جمع میشدند ،یکی از این مادران میگفت که وقتی در دادگاه بوده است صدای گریه و التماس یک پسر را به قاضی شنیده است که وی را به زندان انفرادی نفرستد وقتی قاضی از و سوال کرد چرا گفت که وی را مرتب در آنجا مورد تجاوز قرار میدهند .۲ ماه پیش ،پسر یکی از دوستان من دستگیر شد در یکی از تظاهرات های مخالفین ، و مجبور شد تا سر حد مرگ کتک بخورد و مقاومت کند تا جلوی تجاوز گارد را بگیرد اینها فقط نمونه هایی هستند که به بیرون درز میکند ,ولی با این حال سوال اینجاست که چرا رژیم به این کار ادامه میدهد با تمام این فضاحت ها و عمومی شدن این مساله برای همه ,چرا این کار را خاتمه نمیدهد،جواب این پرسش در اینجاست که رژیم به خوبی میداند کشتن افراد آنها را به شهید مبدل میکند و حتا شاید به پیوستن دیگران به جنبش کمک کند ولی تجاوز جنسی اثر بسیار مخربی بخاطر تاروپود جامعه‌ی ایران روی قربانی و باقی مردم میگذرد و امکان جلوگیری از پیوستن آنها به جنبش را بیشتر میکند .این رژیم در حال مبارزه برای بقا ی خود تلاش میکند و دیگر هیچ خط قرمزی برای خود نمیشناسد که برای محافظت خود از ان استفاد نکند ، از وقتی که احمدینژاد انتخاب شده است در ۵ سال پیش ،وی سپاهی ها و ژنرال های آنها را به روی آوردن به کارهای اقتصادی ترغیب کرده است و با باقی مدارک میتوان کفت که سپاه به راحتی به عنوان یک قدرت نظامی-اقتصادی مافیا گونه نام برد.

منبع عکس

آمریکا و گزینه تغییر رژیم (بخش دوم)

حسن داعی

درست چند ساعت پس از تظاهرات مردمی در 22 بهمن و رویاروئی آنان با سپاه و بسیج، و در حالیکه خبرگزاریهای وابسته به حکومت در حال انتشار اخبار مربوط به “شکست معترضان” و “تثبیت نظام” بودند، دو تن از “صاحب نظران” با نفوذ آمریکائی بنامهای Flynt Leverett فلینت لورت و همسرش Hillary Mann Leverett، هیلاری مان لورت مقاله ای منتشر کردند که تکرار دروغپردازیهای خبرگزاری فارس و کیهان شریعتمداری بود. این دو “کارشناس” با ریشخند به کسانی که در ماههای اخیر صحبت از بی ثباتی جمهوری اسلامی میکردند یادآور شدند که حضور میلیونی طرفداران نظام در این تظاهرات، یک تودهنی سیاسی به کسانی مانند “ریچارد هاس” میباشد که از خط مشی “تغییر رژیم” حمایت میکنند.

این زوج طرفدار نظام آخوندی قبلا در کابینه جرج بوش و در شورای امنیت ملی آمریکا مسئولیت های مهمی داشتند و یکی از وظائف آنان مذاکرات مخفی با جمهوری اسلامی برای حمله به افغانستان و سپس اشغال عراق بود. فلینت و هیلاری طی 9 سال گذشته و بخصوص در این  7 ماه اخیر، از پر و پا قرص ترین مدافعان نظام آخوندی در آمریکا بوده اند و از همان فردای تقلب انتخاباتی، طی مقاله ای هرگونه تقلب را مردود شمرده و نوشتند که “احمدی نژاد واقعا برنده انتخابات است، به شلوغ بازی پایان دهید.” طرفدارای این زوج از جمهوری اسلامی تا آنجا پیش رفت که درست چند روز پس از انتخابات، هر دو نفر آنان بهمراه یکی از شناخته شده ترین “تحلیل گران” وابسته به رژیم در داخل کشور یعنی “محمد مرندی” مقاله مشترکی نوشتند و به اوباما اندرز و نصیحت کردند که مبادا گول صحنه های کشت و کشتار در تلویزیون ها را بخورد زیرا این اعتراضات در حال فروکش کردن است و رژیم نیز بیدی نیست که از این بادها بلرزد. به ندرت میتوان یک آمریکائی یافت که با یک حزب اللهی داخل کشور مشترکا مقاله نوشته و از رژیم ایران دفاع کند.  البته دوستی مرندی با فلینت لورت به نوشتن مقاله محدود نمی شود. اخیرا مرندی فلینت را به ایران دعوت کرده تا این دوستی به مدارج بالاتری نیز ارتقاء یابد.

احتمالا بسیاری از هموطنان با چهره و اظهارات مرندی آشنا هستند. ایشان کسی است که طی چند ماه گذشته مرتب روی صفحه تلویزیون هائی مثل CNN یا بی بی سی و الجزیره ظاهر میشود و با “آرام نشان دادن” اوضاع در ایران و محبوبیت نظام در میان همه اقشار مردم، به تبلیغ برای احمدی نژاد می پردازد. آخرین نمونه آن مصاحبه وی با بی بی سی هنگام تظاهرات 22 بهمن بود که مرندی مدعی گردید که خیابان ها کاملا آرام است و تنها در چند مورد که برخی از اغتشاشگران میخواستند به صفوف میلیونی مردم حمله کنند، نیروهای انتظامی مانع آنان گردیند.

خانواده “لورت” سخنگو و نماینده بخشی از صاحبان قدرت و مراکز نفوذ در آمریکاست که طی سی سال گذشته با تمام توان از سقوط رژیم جمهوری اسلامی جلوگیری کرده اند. در همین راستا، درست در زمانیکه بحث در باره بی ثباتی رژیم و  تغییر سیاست اوباما جدی تر شده است، کارشناسان وابسته به این محافل بطور هماهنگ و در سطح بسیار گسترده تری وارد صحنه گشته اند.

از اینرو، یک هفته قبل از تظاهرات 22 بهمن، یکی از مهمترین موسسات نظرسنجی در آمریکا بنام WorldPublicOpinion.org که سابقه طولانی در دروغپردازی به نفع رژیم ایران دارد، در یک گزارش جدید به اطلاع همگان رساند که برخلاف آنچه خیلی ها میگویند اکثریت مردم براین باورند که در انتخابات تقلب نشده و تغییر رژیم نیز خواسته آنان نیست:

“بعضی از نشانه های تقلب در انتخابات و همچنین تظاهرات بزرگی که در ایران انجام گرفت باعث بوجود آمدن این ادعا شد که احمدی نژاد واقعا برنده انتخابات نیست و اکثریت مردم ایران وی را نامشروع دانسته و طرفدار تغییر رژیم هستند. اما چند نظر سنجی مختلف از مردم ایران که توسط سه منبع متفاوت انجام شده است هیچ نشان جدی از این باور در میان مردم ایران پیدا نکرده است.”

البته این اولین بار نیست که این موسسه در روز روشن به دروغگوئی می پردازد. نظر سنجی قبلی این موسسه که در ماه سپتامبر 2009 یعنی سه ماه پس از تقلب انتخاباتی و شروع کشتار و تجاوز به مردم منتشر شد نشان میداد که 81 در صد از مردم، احمدی نژاد را رئیس جمهور مشروع ایران میدانند.

البته هر چه عقب تر برویم، دروغگوئی این موسسه “علمی تر” میشود. مثلا در سال 2007، نتایج نظرسنجی این موسسه  که توسط تریتا پارسی در اختیار عموم قرار گرفت نشان میداد که 70 درصد از سوال شوندگان گفته بودند که در ایران به حقوق بشر احترام گذاشته میشود و اکثریت قاطع آنان از برنامه هسته ای رژیم آخوندی دفاع کرده بودند.

حال به خانواده “Leverett” برگردیم و ببینیم که دلیل حمایت آتشین آنان از آخوندهای حاکم بر کشورمان چیست. احتمالا با شناخت بیشتر از این خانواده میتوان با محافل طرفدار سیاست مماشات با جمهوری اسلامی نیز آشنا شد و یک درک بهتری از مخالفان سیاست تغییر رژیم بدست آورد.

ضیافت شام با دوستان “ویژه”

در ماه مه 2007، فلینت لورت ایمیلی به تریتا پارسی فرستاد و از وی برای شرکت در یک جلسه شام در منزلشان دعوت نمود:

“تریتای عزیز،

من و هیلاری تو را برای صرف شام به خانه مان دعوت میکنیم. مهمان اصلی ما معاون روابط بین المللی کمپانی نفتی توتال فرانسه است. همانطور که میدانی تعدادی از کمپانی های نفتی اروپائی و آسیائی در صدد سرمایه گذاری در نفت ایران هستند ولی فشار سیاسی در واشنگتن نیز در حال افزایش است و احتمال دور دوم تحریم ها در شورای امنیت نیز وجود دارد. من فکر کردم که خیلی خوب است اگر ما یک بحث خصوصی و غیر علنی در مورد نفت ایران و همچنین برداشت آمریکائی ها از سرمایه گذاری اروپائی ها در ایران داشته باشیم. لطفا به من اطلاع بده که آیا میتوانی به شام ما بیائی یا خیر. با احترام، هیلاری و فلینت لورت (5 ماه مه 2007)”

متن بالا یکی از ایمیل های خانواده “لورت” به تریتا پارسی است. این ایمیل ها را در جریان دادگاه بدست آورده ام. در ایمیل دیگری که این خانواده برای پارسی فرستاده چنین میخوانیم:

“تریتای عزیز،

ما تو را برای شام به منزلمان دعوت میکنیم. بحث امشب در باره ایران و عراق است. عده ای از کارشناسان و روزنامه نگاران در کنارمان خواهند بود. یک گروه از شرکت نفتی نروژی استات اویل نیز حضور دارند. یکی از افراد تیم استات اویل به نام علی قزلباش بطور ویژه درخواست کرده که تو حتما حضور داشته باشی. (8 نوامبر 2007)”

پاسخ تریتا پارسی:

“سلام.  من به علی و گروه وی پیشنهاد کردم که چهارشنبه صبح همدیگر را ببینیم. هنوز خبر نداده اند.”

پاسخ فلینت:

“آنها از من خواسته اند که برایشان چند دیدار در واشنگتن ترتیب بدهم. چهار شنبه صبح را برای تو خالی میکنیم.”

البته باید یادآوری کنیم که نفت و سرمایه گذاری در ایران تنها موضوعاتی نیستند که در این جلسات شبانه در خانه لورت ها مورد بحث قرار میگیر ند. “لی اسمیث” خبرنگار آمریکائی اخیرا گزارش داد که بجز نفت، کارشناسان اسلحه نیز در این ضیافت ها شرکت میکنند. علی قزلباش کیست که برای دیدار با تریتا پارسی بی تابی میکند؟ قزلباش هم برای شرکت نفتی استات اویل کار میکرد و هم برای کمپانی آتیه بهار در تهران فعالیت داشت. آتیه بهار را قبلا برای خوانندگان مقالات خود معرفی کرده ام. آتیه یک شرکت مشاوره  در تهران است که در همکاری نزدیک با مافیای نفتی رژیم و بخصوص باند رفسنجانی، به دلالی بین کمپانی های بین المللی با حکومت ایران مشغول بوده است. (برای آشنائی با آتیه بهار به سند شماره یک و همچنین سند شماره دو نگاه کنید)

علی قزلباش یکی از  مسئولان بالای استات اویل در ایران بوده است. در اینجا یادآوری میکنم که این کمپانی نفتی نروژی که با آتیه بهار همکاری داشت، برای ورود به بازار ایران و نشستن بر سر سفره ملت ایران، مجبور به پرداخت دهها میلیون دلار رشوه به آقازاده رفسنجانی گردید و به همین دلیل نیز از طرف دادگاههای نروژ محکوم شناخته شد و رئیس آن به زندان رفت و ضمنا از طرف آمریکا نیز محکوم شناخته شد و مجبور گردید تا میلیون ها دلار جریمه به وزارت خزانه داری آمریکا پرداخت کند. قزلباش در عین حال از سال 2003 تا 2006 یکی از مدیران شرکت مشاوره آتیه بهار بود. از همینجاست که ما بار دیگر به همکار و دوست نزدیک تریتا پارسی در تهران میرسیم. ایشان سیامک نمازی است که تا سال گذشته بمدت دهسال مدیر عامل آتیه بهار بود. (برای مطالعه در مورد آتیه بهار، سیامک نمازی و رابطه وی با تریتا پارسی به این لینک مراجعه کنید)

اما آنچه بیش از هرچیز تریتا پارسی و خانواده لورت را بهم پیوند میزند، تلاش آنان برای برداشتن فشار از روی رژیم در مقاطع حساسی است که درست مثل شرائط کنونی بر لب پرتگاه سقوط بوده است. کافی است به همین 7 ماه گذشته نگاه کنیم که با وجود تفاوت در لحن و استدلالی که این سه نفر میکنند، اما کماکان برای برداشتن فشار و تحریم از روی رژیم تلاش میکنند و هنوز به اوباما اندرز میدهند که از معامله با جلادان تهران ناامید نشود. اما قبل از هرچیز، تریتا پارسی و خانواده “لورت” از بازیگران اصلی ماجرائی هستند که به “معامله بزرگ” معروف شد. ماجرائی که در دو دوره، یعنی سال 2003 و سپس سالهای 2006 و 2007 مورد استفاده این افراد قرار گرفت تا با فریب افکار عمومی و تأثیر گذاری روی سیاست گذاران آمریکا، به نجات رژیم ایران برخیزند و آنرا از مخمصه ایکه در آن گرفتار شده بود بیرون بکشند.

داستان معامله بزرگ به سرمایه سیاسی هیلاری و فلینت لورت تبدیل گشته است تا طی دهها مقاله و کنفرانس، با تبلیغ برای همزیستی و معامله با رژیم ایران، از دولت آمریکا بخواهند تا سیاست های خود را در مسیر دوستی و همزیستی با جمهوری اسلامی قرار دهد. بهمین ترتیب، داستان معامله بزرگ دستمایه تریتا پارسی برای رونق بخشیدن به لابی خود از سال 2006 ببعد بوده است.

چگونه میتوان به کمک رژیم ایران آمد؟

با ورود احمدی نژاد به کاخ ریاست جمهوری و آغاز سیاست “بدون ترمز” رژیم بر سر پرونده هسته ای و همچنین با افزایش دخالت های جمهوری اسلامی در عراق و آتش افروزی در منطقه، فشار بین المللی نیز افزایش یافت و شورای امنیت نیز به وضع تحریم علیه ایران اقدام نمود. در سال 2006 نایاک فعالیت لابی خود برای برداشتن فشار از روی جمهوری اسلامی را آغاز کرد و سازمان لابی معروف به کاسمی (مبارزه علیه جنگ و تحریم علیه ایران) نیز شروع بکار نمود. اولین هدف نایاک و کاسمی، راه اندازی یک کارزار تبلیغی در این راستا بود که حکومت ایران علیرغم سخنان آتشین احمدی نژاد، حکومتی است اهل صلح و سازش که هیچ تهدیدی از طرف آن متوجه دنیای متمدن نیست.

کارزار تبلیغی برای صلح طلب نشان دادن رژیم ایران روی این داستان بنا شده بود که در سال 2003 ، مقامات ایران یک پیام آشتی و دوستی برای جرج بوش فرستادند اما دولت آمریکا که میخواست به کشورمان حمله نظامی و آنرا مثل عراق اشغال کند، به این پیشنهاد آشتی جویانه پاسخی نداد. این پیشنهاد که به “معامله بزرگ” معروف گشته است، به محور لابی تریتا پارسی و نایاک و شبکه لابی طرفدار مماشات با ایران تبدیل شد و این افراد با دهها سخنرانی و کنفرانس و مقاله و مصاحبه توانستند افکار عمومی و بخش وسیعی از گروههای “صلح طلب” آمریکائی را قانع کنند که ریشه تخاصم با جمهوری اسلامی را بایستی در نیات شوم جرج بوش و سیاستمداران اسرائیل جستجو نمود. در حقیقت میتوان گفت که کارزار تبلیغی نایاک و کاسمی، جمهوری اسلامی را از صندلی متهم برداشت و آنرا در جایگاه قربانی قرار داد.

خانواده “لورت” و تریتا پارسی بطور مشترک در راه اندازی و پیشبرد این کارزار تبلیغی نقش محوری داشته اند. در اواسط سال 2006، پارسی کپی پیشنهاد مخفی ایران به آمریکا را در اختیار رسانه ها قرار داد و کم کم بحث در اینمورد آغاز گردید. در فوریه سال 2007،  نایاک و یک موسسه آمریکائی بنام New American Foundation در یک کنفرانس مشترک در واشنگتن، برای اولین بار ماجرای معروف به “معامله بزرگ” را به تفصیل برای خبرنگاران و کارشناسان آمریکائی مطرح کردند. فلینت لورت سخنران اصلی کنفرانس بود و تریتا پارسی نیز به بازگوئی ماجرای سال 2003 پرداخت و یک نسخه از این پیشنهاد دو صفحه ای را در اختیار خبرنگاران قرار داد و گفت که این سند کاملا محرمانه را از مقامات رژیم ایران گرفته است. آنچه لورت و تریتا پارسی به خبرنگاران نگفتند، نقش خودشان در این ماجرا در سال 2003 بود. نقشی که خود دلیلی بر همدستی آنان با رژیم ایران و تلاش برای فریب افکار عمومی و سیاستمداران آمریکا بود. من در مقاله ای که سال گذشته به چاپ رسید بطور مفصل در اینمورد بحث کرده ام و خوانندگان میتواند با مراجعه بآن با جزئیات این داستان آشنا شوند.

ماجرا بطور خلاصله بدین قرار است که در اوائل ماه مه 2003 یعنی چند هفته پس از شکست صدام حسین و اشغال عراق توسط آمریکا، تیم گولدیمن که سفیر سوئیس در ایران و حافظ منافع آمریکا در ایران بود وارد واشنگتن شد تا پیشنهاد دوستی و صلحی را که به کمک سفیر جمهوری اسلامی در فرانسه یعنی صادق خرازی تهیه کرده بود به کاخ سفید بدهد.

پس از اشغال عراق توسط آمریکا رژیم ایران در وضعیتی بسیار دشوار قرار داشت. برنامه مخفی اتمی جمهوری اسلامی آشکار شده بود و پرونده آن در آستانه ارجاع به شورای امنیت بود و اصلاح طلبان حکومتی نیز به بن بست رسیده بودند و آرزوی حل مشکل ایران و آمریکا در این دوره نیز به بن بست رسیده بود. از طرف دیگر، آمریکا با موقعیت تهاجمی خود در منطقه می توانست بطور جدی به جمهوری اسلامی فشار بیاورد و به آن آسیب رساند. از اینرو، برخی از محافل صاحب نفوذ در آمریکا در یک هماهنگی با دوستان خود در جمهوری اسلامی، تصمیم گرفتند تا با طرح مسئله معامله بزرگ، زمینه های فشار جدی به ایران و کنار گذاشته شدن سیاست مماشات را از بین ببرند.

از اینرو، تصمیم گرفتند تا پیشنهاد حل مشکلات بین دو کشور یا “معامله بزرگ” را نوشته و به آمریکا ارسال نمایند. اما از آنجا که مقامات رژیم بخوبی میدانستند که ارسال رسمی این پیشنهاد به آمریکا به معنای پذیرش تعهد برای همکاری با این کشور بخصوص در عراق میباشد، تصمیم گرفتند تا این پیشنهاد را بصورتی غیر رسمی و بدون امضاء و از کانال های دیگری ارسال کنند که هیچ تعهدی در مقابل آن نداشته باشند اما در عین حال، فوائد تبلیغاتی آنرا نصیب خود کرده و خودشان را صلح طلب نشان دهند.

درست در همان ایامیکه پیشنهاد معامله بزرگ از کانال دیگری به آمریکا ارسال شد، دیپلمات های برجسته رژیم ایران با آمریکا مشغول مذاکره بودند و هیچ صحبتی از معامله بزرگ یا کوچک نیز نبود.  آخرین باریکه دو هیئت ایرانی و آمریکائی بطور رسمی (ولی پنهانی) به مذاکره نشستند، روز سوم ماه مه بود که زلمای خلیل زاد و رایان کروکر از طرف کاخ سفید و وزارت خارجه آمریکا به ژنو رفتند و با محمد جواد ظریف که نماینده جمهوری اسلامی در سازمان ملل بود مذاکره کردند. این مذاکرات که قبل از حمله به افغانستان شروع شده بود به طراحی برای حمله به عراق نیز کشیده شد و مجموعا 18 ماه تا ماه مه 2003 ادامه داشت. (برای نگاهی به این مذاکرات پنهانی، به این سند نگاه کنید)

بنابراین اگر جمهوری اسلامی واقعا طرحی برای دوستی و آشتی با آمریکا داشت، خیلی طبیعی بود که این پیشنهاد را با استفاده از همین کانال ارتباطی و مذاکرات رسمی و مورد اعتماد انجام میداد. آسانترین روش این بود که محمد جواد ظریف پیشنهاد ایران را همزمان به نماینده کاخ سفید و وزارت خارجه میداد.

اما، رژیم که در فریبکاری و خرید زمان به استادی رسیده است تصمیم گرفت تا صادق خرازی را جلو بنیدازد و وی نیز به کمک تیم گولدیمن (سفیر سوئیس) متن پیشنهاد “معامله بزرگ” را تهیه نمود و از وی خواست تا آنرا به مقامات بالای آمریکا برساند. اما مهمترین نکته در این داستان، نحوه تحویل این پیشنهاد  از طرف گولدیمن به مقامات آمریکا بود. خود تیم گولدیمن بارها و بارها به واشنگتن آمده بود و با مسئولان وزارت خارجه آمریکا گفتگو کرده بود و مورد اعتماد کاخ سفید نیز بود اما وی بجای آنکه خودش این پیشنهاد را به مقامات آمریکا بدهد، ضمن توافقی که با صادق خرازی کرده بود، آنرا در اختیار کارفرمای تریتا پارسی یعنی باب نی قرار داد. “پارسی” به خبرنگاران گفت که باب نی مسئولیت این قضیه را به عهده وی گذاشته بود. یعنی خود تریتا پارسی گرداننده این داستان بود. (نگاه کنید به پیش نویس کتاب تریتا پارسی که در آن به تصمیم مشترک رژیم و تیم گولدیمن برای دادن سند به باب نی اشاره میکند)

باب نی نماینده کنگره آمریکا از اوهایو بود و تریتا پارسی از سالها قبل در دفتر وی تحت عنوان مشاور در امور ایران برایش کار میکرد. (برای مطالعه مورد رابطه پارسی و باب نی به این لینک مراجعه کنید)  باب نی که یکی از فاسد ترین سیاستمداران آمریکا لقب گرفته است، در سال 2007 بجرم فساد مالی و منجمله رشوه گیری از قاچاقچیان وابسته به رژیم ایران به زندان رفت. حال باید دید که چرا سفیر سوئیس بجای آنکه پیشنهاد سری ایران را به مقامات آمریکا تحویل دهد، به سراغ باب نی و تریتا پارسی رفت. این سوال وقتی جدی تر میشود که به یادداشت سفیر سوئیس که ضمیمه پیشنهاد ایران شده بود نگاه کنیم. در این یادداشت، تیم گولدیمن تأکید کرده بود که این سند آنقدر محرمانه است که فقط 4 نفر در ایران ازآن باخبرند: علی خامنه ای، محمد خاتمی، کمال و صادق خرازی. بنابراین باید پرسید که چرا رژیم ایران این سند بسیار سری را در اختیار باب نی و تریتا پارسی قرار داده است.

بررسی اسناد و اخبار منتشره نشان میدهد که خانواده لورت، دوستان تریتا پارسی در تهران و باندهای وابسته به رفسنجانی و سپاه از طراحان اصلی این پیشنهاد بودند. بدین ترتیب که چند هفته قبل از ارسال پیشنهاد معامله بزرگ، فلینت لورت که بتازگی از کابینه بوش اخراج شده بود در ماه آوریل به یونان رفت تا به هیئتی که به سرپرستی محسن رضائی که به آتن آمده بود دیدار کند. بر طبق اخبار منتشر شده دراین زمینه، یکی دیگر از شرکت کنندگان در این دیدار سیامک نمازی همکار، متحد و دوست تریتا پارسی در تهران بود که مشترکا برای راه اندازی لابی در آمریکا فعالیت میکردند.

گزارش های منتشره در مورد محتوای صحبت های محسن رضائی با فلینت لورت نشان میدهد که مطالب بیان شده در این دیدار همان سوژه هائی است که بعدا بصورت خلاصه تر در پیشنهاد معروف به معامله بزرگ قرار داده شده و چند هفته بعد در اختیار سفیر سوئیس قرار گرفته است. یکی از سایتهای وابسته به رژیم اعلام کرد که اصولا طراح و برنامه ریز اصلی این دیدار خود سیامک نمازی بوده است.

بنابراین بایستی سوال کرد که پیشنهادی که دست پخت محسن رضائی و سیامک نمازی از تهران و دوستانشان در آمریکا مثل فلینت لورت باشد و به دست کسانی مانند تریتا پارسی و باب نی رسیده باشد را چه میتوان نامید؟ پیشنهاد حل مشکلات بین ایران و آمریکا یا تلاش برای فریب افکار عمومی و لابی در جهت حفظ جمهوری اسلامی؟

در پاسخ باید گفت که هدف رژیم ایران حل مشکل بین ایران و آمریکا نبود. در چنین حالتی می بایست این سند در اختیار دیپلمات های جمهوری اسلامی قرار میگرفت. ارسال یک سند بدون امضاء و تحویل آن به باب نی و تریتا پارسی، چیزی بجز فراهم کردن خوراک تبلیغی برای لابی طرفدار جمهوری اسلامی در آمریکا نبود. هدف این بود که این سند در اختیار افراد مورد اعتماد رژیم در واشنگتن یعنی باب نی و تریتا پارسی قرار گیرد تا نامبردگان با تکیه برآن، به تبلیغ این مسئله بپردازند که رژیم اهل معامله و بده و بستان است و نیازی به تحریم و فشار علیه آن نیست. داستان معامله بزرگ در دو مقطع حساس که رژیم ایران در تنگنای خطرناکی گرفتار شده بود، مورد استفاده پارسی و دوستان آمریکائی اش قرار گرفت تا آنرا از مخمصه نجات دهند.

پایان بخش دوم

اعتصاب غذا: 19-21 - فوریه

اعتصاب غذا از روز 19 فوریه شروع و 21 فوریه به پایان رسید
اعتصاب غدا با خواندن سرود ای ایران و یار دبستانی افتتاح شد . خبرنگاران فاکس نیوز و کانال 11 در محل حضور داشتند و با تهیه فیلم خبری شروع و اهداف اعتصاب را به اطلاع عموم رساندند.در طول سه روز اعتصاب آزاد اندیشانی که هنوز دل در گرو ایران دارند به دیدار اعتصابیون شتافتد و حمایت خود را اعلام داشنتد. آثار آقای نیک آهنگ کوثر، کاریکاتوریست معروف ایرانی را که در محل اعتصاب غذا به نمایش گذاشته شده بود نیز بازدید کنندگانی چند داشت.

اعتصاب غذا در پی مراسمی همراه با شعر خوانی؛ موسیقی(گروه دف مرکز فرهنگی کردستان ) ، سخنرانی،پخش نما آهنگ و خواندن پیام ها ، قطعنامه و سرود ای ایران به پایان رسید.

اسامی نهاد ها و افراد پیام دهنده:
1.استادان دانشگاه اموری بخش خاورمیانه:
2. دکتر فرانک لو ئیس ( استادبخش زبان فارسی دانشگاه شیکا گو)
3.خانم میهن جزنی
4-کمیته امریکائیان- ایرانیان پیشرو
5-گروه سوسیالیست های ایرانی

6-جبهه ملی –شاخه امریکا
7-مرکز فرهنگی کردستان
خواسته های مندرج در قطعنامه:
1. .توقف فوری اعدام ها و لغو مجازات اعدام.
2. آزادی بدون قید و شرط کلیه ی زندانیان سیاسی و عقیدتی .
3. رفع هرگونه تبعیض جنسیتی، قومی و مذهبی
4. آزادی   بیان وعقیده،
5.آزادی مطبوعات و تشکل
6 .نهادینه کردن اعلا میه حقوق بشرو میثاق های آن

پیام کمیته آمریکانیان-ایرانیان پیشرو به کارزار حقوق بشر در آتلانتا

هم میهنان گرامی و آزادی خواه،

با درود به  تمامی آزادی خواهان و کوشندگان استقرار آزادی و دموکراسی در ایران، و با درود به شما که با اعتصاب غذای نمادین سه روزه ی خود در آتلانتا، همراه با دیگر برنامه ها در شماری از شهرهای  آمریکای شمالی، در کارزار جهانی اعتراض به نقض گسترده ی حقوق بشر در ایران شرکت نموده اید.

ما در کمیته آمریکانیان-ایرانیان پیشرو، به عنوان یک نهاد حقوق بشری در آمریکا، از خواست های شما حمایت می کنیم و در این مسیر خود را همراه ودر کنار شما میدانیم. شما اینک با اعتصاب غذا، گرسنگی و فقر تحمیل شده بر اکثریت مردم ایران توسط این رژیم را با تمام وجود احساس می کنید.

رژیم سیاه اندیش و سیاه کار اسلامی ی حاکم بر ایران، که  برای تداوم عمر ننگین و بحران زای خود، آسفالت های سیاه خیابان ها را با خون زنان و مردان جوان میهن، سرخ کرده است، یک امر را باید برهمگی روشن کرده باشد که، این نظام اصلاح پذیر نبوده، نیست و نخواهد بود، و باید از پایه و بنیان برکنده و برکنار شود.

نظام جمهوری اسلامی در سی سال گذشته بحران های عدیده ای از جمله اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و بین المللی را بر مردمان ایران تحمیل کرده است.  ملت ایران را از ابتدایی ترین حقوق انسانی محروم کرده است، و ایران را به لبه ی پرتگاه نابودی و اضمحلال سوق داده است.

خروج از این بحران ها تنها و تنها با عبور از نظام جمهوری اسلامی است که ممکن میگردد.

در حقیقت  شعار “جمهوری اسلامی نمی خواهیم” آری گفتن به  “منشور حقوق بشر” است.

هم میهنان،

مردمان ایران، بویژه جوانان ، با مبارزات دلیرانه خود به جهانیان آموختند که اکثریت مردم ایران این نظام را نمی خواهند.

هم میهنان،

باید هوشیار بود، دول خارجی و مجیزگویان و لابیگران رژیم که منافع خود را در تداوم این رژیم می بینند، در تلاش اند که جنبش آزادی خواهانه ی مردم ایران را به سازش بکشانند!

ما همراه با شما و همگی ی آزادی خواهان ایران خواهان:

1. آزادی بدون قید و شرط کلیه ی زندانیان سیاسی و عقیدتی

2. محاکمه آمران و عاملان جنایت های انجام شده  در سه دهه ی اخیر در ایران.

3. رفع هرگونه تبعیض جنسیتی، قومی و مذهبی

4. لغو مجازات اعدام.

5. آزادی مطبوعات و تشکل

6. جدایی مذهب از دولت

هستیم

با درود و به یاد تمامی جان باختگان استقرار آزادی در ایران

کمیته آمریکانیان-ایرانیان پیشرو

21 فوریه 2010