ماههاست که گزارشات متعددی از منابع گوناگون به ما میرسد و حکایت از آن دارد که در مناطقی از ایران، برخی از روحانیون در منابر خود به مومنان میگویند که وعده خداوند سرانجام به وقوع پیوسته و امام زمان بصورت آدولف هیتلر ظهور کرده است. سفارت ما اصلا در این تبلیغات دخالتی ندارد و این دسته از روحانیون، آلمان و پیشوایمان هیتلر را بعنوان ناجیان بشریت از تمام زشتی ها معرفی میکنند. » (گزارش سفیر آلمان در تهران به وزارت خارجه این کشور، فوریه 1941 – اسناد وزارت خارجه آلمان)

بنیاد اسماعیل خویی و کمیته امریکاییان- ایرانیان پیشرو به مناسبت گرامیداشت یاد و خاطره جانباختگان ده 60 و سالهای اخیر برنامه ویژه ای را درتاریخ 12 سپتامبر در شهر آتلانتا برگزارکردند.

• بایستی در نظر داشت که پس از جنبش مردمی در ایران، بخش قابل توجهی از چپ آمریکا نسبت به سیاست های چند سال گذشته اش نسبت به جمهوری اسلامی تجدید نظر کرده و به این درک رسیده است که نمی توان با توجیه مبارزات ضد امپریالیستی یا صلح طلبی، در کنار حکومتی قرار گرفت که دشمن صلح و ترقیخواهی است. اما متاسفانه این تمام داستان نیست …

از چند ماه پیش باینطرف که برخی از کارشناسان سیاسی به اوباما پیشنهاد کردند که بجای امید بستن بیهوده به معامله با ایران، باید از جنبش مردمی حمایت کرد تا زمینه های تغییر رژیم فراهم شود، عده زیادی به میان آمدند و با انتقاد از استراتژی حمایت از تغییر رژیم، در نقش وکیل مدافع ملایان ظاهر گشته اند. اگرچه بخش عمده این افراد در طیف لابیست های حرفه ای وابسته به کمپانی های نفتی قرار دارند، اما بخش دیگر آنان کسانی هستند که خود را مترقی و چپ معرفی میکنند

مقایسه بی‌رحمی‌ها، نفرت‌انگیز است، اما تعداد اعدامی‌ها اندازه تعداد قربانیان فاجعه «سربرنیتسا» بود و پس از پایان جنگ، حکومت با خونسردی زندانیان را کشت. این کشتار را می‌توان با مارش عزای زندانیان متفقین پس از پایان جنگ جهانی دوم مقایسه کرد که ژنرال‌های ژاپنی مسئول این کشتارها در محاکمات توکیو به مرگ محکوم شدند. اما مسئول قتل عام فجیع زندانیان ایرانی که بود؟

آيت‌الله خمينی اما نيامده بود تا حاکميت را به مردم باز گرداند و يا قدرت سياسی را به دست احزاب منتخب مردم بسپارد. او اگر وعده «آزادی» داد، به گفته خودش «خدعه‌»ای بود برای جلب هر چه بيشتر مخاطبانی که به دنبال آزادی بودند. او نيز اما مانند ديگر مدعيان سياست از آزادی فقط «آزادی خود» را می‌فهميد و گمان می‌کرد بايد از آزادی‌ای که قدرت در اختيارش می‌نهاد استفاده کند تا با سرکوب ديگران، فکر و عقيده خويش را متحقق سازد. ديگران در کشورهای ديگر چنين کردند و اگر در ايران نيز به قدرت می‌رسيدند، چنين می‌کردند و او نيز چيزی جز اين نکرد

انسان دانستن موجوداتی چون خمینی و خامنه ای, که یکی از اقلام جنایت های شان شکنجه و اعدام ده ها هزار انسان به گناه دگراندیشی و مخالفت است, و نیز طرح این حکم بی ربط که این دو ولی فقیه, “انسان هایی مثل همه ی انسان های دیگر” هستند, توهین آشکار به انسان و انسانیت است. طهارت خود و تطهیر جنایت به این سیاق را نمی توان امری انسان دوستانه, اخلاقی و علمی جازد, این ارزیابی ِ غیر منصفانه و زیانبار واکنشی دفاعی – روانی ست, واکنشی فرافکنانه و توجیه کننده ی خطاست, نوعی سهیم کردن دیگران در جرمی ناکرده است تا از بار جرم خویش کاسته شود. این واکنش و صدور چنین حکمی تلاش برای رهایی از فشارهای روانی و عصبی ِ ناشی از ارتکاب به خطاهای فاجعه باری ست که سبب سازان اش فاقد دانش, شهامت و صداقت پذیرش و تصحیح خطا هستند.

یکی دیگر ار نتیجه گیریهای بدست آمده در این بازی جنگی، تأکید مجدد روی این نکته بود که ضررهای ناشی از یک حمله نظامی اسرائیل بسیار بیشتر از فوائد احتمالی آن است. این حملات تنها به اندازه چند سال قادر به عقب انداختن برنامه اتمی رژیم ایران است و اگر تأسیسات مخفی دیگری وجود داشته باشند، تمام این حملات بیهوده خواهند بود. اما باید توجه داشت که اسرائیل برداشت متفاوتی از تهدید اتمی ایران دارد و آنرا خطری برای حیات کشور خود میداند از اینرو، محاسبات صرفا دیپلماتیک در مقابل نیاز مبرم اسرائیل برای حفظ کشورش رنگ میبازند

چند هفته پس از آغاز ریاست جمهوری اوباما، در فوریه 2009، “پاتریک دیسنی” (لابیست نایاک) یک ایمیل خصوصی برای 5 نفر از مسئولان چند سازمان تجاری مهم در آمریکا فرستاد و از آنان خواست تا برای مقابله با تحریم های جدید علیه ایران دورهم جمع شوند و فعالیت های خودشان را با یکدیگر هماهنگ کنند. دیسنی با لحنی خودمانی که نشان از رابطه ای دیرین با آنان بود نوشت: “من دوست دارم تا همگی مان دور هم جمع شویم تا در زمینه همکاری مشترک برای مبارزه با قانون تحریم جدید علیه ایران (عدم سرمایه گذاری صندوق های ایالتی در کمپانی هایی که با ایران معامله میکنند) بحث کنیم.”

هدف از این طرح کاهش نگرانی جامعه جهانی از برنامه اتمی ایران بود.
دولت ایران به مدت چند ماه از این طرح انتقاد کرد اما پاسخی رسمی به آن نداد.