خانم عبادی، اولین بانوی ایرانی منتصب شده به کرسی و ردای قضاوت در دوران “شاهی” و یک وکیل مدافع در نظام “شیخی”، و اولين ايرانی دریافت کننده ی جایزه “نوبل” است. به تبع این مقام ها، ایشان در جایگاهی قرار گرفته که پیام هايش را نباید بدون پاسخ و برخورد گذاشت، هم بدلیل بار حقوقی و سیاسی ويژه ای که با خود دارند، و هم شرایط ویژه ای که ایران از دل آن می گذرد

در یکی از پر حرارت ترین این ادعانامه ها، فردی بنام “دانیل لوبان”� که برای نایاک قلم می زند و بیشترین مطالب را پس از گزارش واشنگتن تایمز در این مورد به نفع تریتا پارسی نوشته است علنا طی فراخوانی در مقاله ای بنام “حسن داعی کیست؟”(5) از عموم ایرانیان دعوت می کند که برای افشای وابستگی داعی به مجاهدین پا پیش بگذارند.

از محتوای ایمیل هایی تریتا پارسی کاملا پیداست که پس از چاپ اولین گزارش های من در مورد نایاک در اوائل سال 2007، مکاتبات وی با سیامک نمازی و دیگر وابستگان رژیم ایران از طریق ایمیل کاهش یافته و تنها به سلام و احوالپرسی و موضوعات معمولی خلاصه شده است. بسیاری از اسناد را نیز هنوز در اختیار ما قرار نداده اند که برای دستیابی به آنها تلاش میکنیم. به بیان دیگر، اسنادی که ملاحظه میفرمایئد تنها مشتی از خروار است ولی میتوان با مطالعه آنها، یک قضاوت درست از نایاک و لابی جمهوری اسلامی بدست آورد. برای دریافت این اسناد و همچنین اجازه انتشار آنان، وکلای من صد ها ساعت وقت و انرژی گذاشته اند. امید دارم که مطالعه آنها به درک ما از سیستم سیاسی آمریکا و نحوه نفوذ جمهوری اسلامی در آمریکا کمک نماید.

امسال روز جهانی مبارزه برای خشونت علیه زنان را در حالی گرامی میداریم که خشونت علیه زنان در کشور ما بیداد می کند . خانه و خانواده و کوچه و بازار و دانشگاه و مدرسه و اداره و هر جایی دیگر از جامعه را اگر بنگریم نشانه های گوناگون خشونت را می بینیم. زنان برای خواستن کوچکترین حق انسانی خود مورد ضرب وشتم واهانت قرار میگیرند ، بازداشت و زندان و حتی سنگسار میشوند

علی رغم آنکه تحلیلگران غربی و بعضا وطنی که معامله را تمام شده می دانند، باید اهمیت دسترسی به بمب اتمی برای رژیم را یکبار دیگر یادآور شد. آری جمهوری اسلامی برای سرکوب داخلی محتاج حمایت خارجی و یا حداقل کاهش فشار خارجی دارد، آنهم در زمانی که غرب با هرگونه عشوه گری رژیم ایران راه می آید. اما هزینه باج دهی در خارج نیز نمی تواند برای جمهوری اسلامی بی حساب و کتاب باشد.

گفتید: وقتی هم خواستید مبارزه مسالمت‌آمیز بکنید شعارهای «ساختارشکن» هم ندهید.
گفتیم: ای بابا!… یک دفعه بگویید اصلا مبارزه نکنید دیگه…. فرمایش دیگری ندارید؟

حسن داعی

دیشب و در آستانه مذاکرات هسته ای با جمهوری اسلامی، خانم کلینتون یک میهمانی شام ترتیب داد و از چند ایرانی که ظاهرا بعنوان کارشناس مسائل کشورمان شناخته شده اند برای صرف شام و شیرینی دعوت نمود. طنز تلخ روزگار که آئینه ای از سرنوشت سالیان مردم مان بوده است دراینجاست که موقع [...]

اگر یکنفر حوصله کند و فعالیت های گری سیک در این بیست سال گذشته را بصورت داستان یا فیلم در بیاورد، در حقیقت تاریخ لابی محافل آمریکائی برای کمک به جمهوری اسلامی را تهیه کرده است.

آیا بهتر نیست که قبل از رسیدن به دادگاه فرضی که سالها از آن فاصله داریم، اکبر گنجی یکبار برای همیشه در مورد این بخش از جنایات رژیم ایران سخن گوید و در مورد نقش روح الله خمینی، دوستان دوم خردادی خویش و بخصوص نقش خودش در این جنایات مخوف سخن گوید؟ آیا مردم ایران محرم تر از قضات دادگاه بین المللی نیستند؟ آیا می توان نقش رهبری جنبش را بازی کرد و گذشته خود و دوستان خود را از مردم پنهان نمود؟ آیا میتوان بعنوان شاکی در این دادگاه حضور یافت ولی در بخش هائی از این جنایات شریک بود؟

جنبش سبز و سبز ها در ايران با تظاهرات سبزها و بخش بزرگی از سبزهای خارج کشور متفاوت اند .جنبش سبز در داخل کشور همان روز های نخست به خواست های بنيادين و تغيير رژيم فرا روييد, اما بخش اعظم سبز های خارج کشور هنوز به دنبال رای خود و درکابوس و اضطراب اينکه مباد رژيم سرنگون شود به سر می برند .